Karakuş'lar

“Karakuş’lar” benim için yalnızca bir belgesel değil; görünmeyen emeğin, görünmeyen hayatların ve çoğu zaman temsil edilmeyen insanların içinden çıkan bir tanıklık.

Bu filmi yaparken şunu hep aklımda tutmaya çalıştım: Bazı hayatlar ancak kriz anlarında görünür oluyor, sonra yeniden sessizliğe itiliyor. Oysa o sessizlik, en büyük yapısal eşitsizliklerden biri. Ben bu filmde o sessizliğin içini dinlemeye çalıştım ve sizleri de bu sessizliğe tanık etmek istedim.

Deprem sonrası süreçte karşılaştığım kadınlar, yalnızca bir afetin mağdurları değil; aynı zamanda hayatı yeniden kuran, taşıyan ve sürdüren öznelerdi. “Karakuş’lar” bu yeniden kurma hâlinin, gündelik ama politik gücünün bir kaydı ve tanıklığıdır.

Bugün bu filmin bir işçi filmleri festivalinde gösteriliyor olması benim için çok kıymetli. Çünkü işçi filmleri festivalleri yalnızca sinemayı değil, emeğin kendisini görünür kılan alanlardır. Sinemanın piyasa mantığının dışında, başka bir hafıza kurma iddiasını taşırlar. Bu tür festivaller, hikâyelerin tüketilmediği; tartışıldığı, birlikte düşünüldüğü nadir alanlardan biridir.

“Karakuş’lar” da tam olarak bu alanın içinde anlam kazanıyor. Çünkü bu film, emek kavramını sadece fabrikalarla, ücretli işlerle sınırlamıyor; yaşamı yeniden kuran görünmez emeği de bu tartışmanın merkezine koymaya çalışıyor.

Bugün burada izlediğiniz film, tek başına bir yapım değil; birlikte yaşanan bir sürecin, birlikte taşınan bir yükün sonucudur. Ve artık benim olduğu kadar sizlerin de bakışıyla yeniden anlam kazanacak.

Bu gösterimlerin şehir şehir dolaşması, çoğalması anlamına geliyor. Çünkü her yeni izleyici, bu hikâyeyi yeniden kuruyor.

Bu filmin ortaya çıkmasında emeği geçen herkese, hikâyelerini paylaşmayı kabul eden kadınlara ve Adıyaman halkına çok teşekkür ediyorum. Bir de en çok da, hayatı taşıyan ama çoğu zaman adı anılmayanlara…”